Bakü'de bir atölye kurmak, benim için coğrafi bir tercih değildi. İki kültürün birbirine bu kadar yakın olduğu bir yerde, sanatın nasıl ortak bir dil kurduğunu görmek istedim. Ve gördüm: bir desen, iki ülkede aynı anda tanıdık gelebiliyor.

Geleneksel sanatlar üzerine çalışırken fark ettiğim şey şu: motifler seyahat eder. Bir çini deseni, bir halının kenarında; bir hat kompozisyonu, bir kapının üstünde yeniden karşımıza çıkar. Bu tekrar, taklit değil; ortak bir hafızanın kendini hatırlatmasıdır.

Atölyeye gelen gençlerin bir kısmı burada doğdu, bir kısmı başka bir ülkeden geldi. İlk günlerde aralarında ince bir mesafe olur. Sonra aynı masada, aynı boyayı paylaşarak o mesafe kaybolur. Sanatın en sessiz ama en etkili yanı budur.

Kültürel bağ, konferans salonlarında kurulan bir şey değil. Bir çay molasında, bir fırçanın el değiştirmesinde, bir işin birlikte bitirilmesinde kurulur.

Sarete Aydeniz — ALACA Sanat Atölyesi