Atölyeye herkesten önce gelmeyi severim. Işık henüz pencerenin kenarında dururken, tuvaller boş, masalar temiz, fırçalar sırasını beklerken; sanatın en dürüst hâli o boşlukta saklıdır. Henüz hiçbir şey yapılmamıştır ve tam da bu yüzden her şey mümkündür.

Bir rengi karıştırmak, teknik bir iş gibi görünür. Oysa palet, hafızanın küçük bir haritasıdır. Çocukluğumda gördüğüm bir duvarın kiremit rengi, bir bahçenin gölgesindeki soğuk yeşil, bir kumaşın üzerinde kalan altın sarısı; hepsi elin hareketine sinmiştir. Öğrencilerime hep söylüyorum: rengi seçmiyorsunuz, hatırlıyorsunuz.

Atölyede en çok konuştuğumuz şey teknik değil, sabır. Bir katmanın kurumasını beklemek, bir hatayı silmek yerine onunla yaşamayı öğrenmek, bir işi bitmeden bırakabilmek. Bunlar resim dersleri gibi görünmez ama insanın kendisiyle kurduğu ilişkiyi değiştirir.

Bugün yeni gelen bir katılımcı, ilk tuvalinin önünde uzun süre kıpırdamadan durdu. Ona müdahale etmedim. Çünkü o duruş, herhangi bir fırça darbesinden daha çok şey öğretir. Sanat, önce bakmayı öğrenmekle başlar.

Sarete Aydeniz — ALACA Sanat Atölyesi